تصاویری که بیننده در یک فیلم و یا انیمشن و یا چیزی دیگری میبیند همه متشکل از یک تعداد عکسها هستند که پشت سر هم تکرار میشوند و یک صحنه فیلم و یا انیمشن رو بوجود میارد که بنام frame یاد میشند .
در قدیم برای ساختن یک کارتون از روش نقاشی با دست استفاده میکردند , طوری که صحنه های یک انیمشن رو سکانس بندی میکردند و بعد تصایر هر سکانس رو با دست می کشیدند و این کار بسیار کار سختی بوده چون برای اینکه انیمشن واقعی به نظر بیاد باید طراح دقت عمل بسیار زیادی رو به خرج بده با یک انیمشن خوب و بی عیب و نقص رو تحویل بده . و حتی امروزه هم بعضی شرکتهای قدیمی ازین متود برای ساختن انیمشن استفاده میکنند .
در عکس فوق شاره های 1,2و3 بنام key frame و بقیه فریم ها بنام tweens یاد میشند .
مقایسه وقت و frame :
متد های قدیمی انیمشن و بعضی برنامه های امروزه بر اساس متد انیمشن فریم به فریم استوار میباشد یعنی قرار گرفتن عکسها پشت سر هم برای ایجاد یک انیمشن . این متد خوبیست , به شرط اینکه شما همیشه از یک فرمت برای انیمشن تون استفاده کنین .
اما متاسفانه امروزه انیمشن با فرمت های مختلفی اومده که سه تا از مشهور ترین و پر استفاده ترین اونا عبارتند از:
1: FILM : سرعت پخش این سیستم 24 فریم بر ثانیه(24fps) میباشد یعنی در 1 ثانیه 24 فریم رو پخش یا play میکند .
2: NTSC :سرعت پخش این سیستم 30 فریم بر ثانیه(30fps) میباشد یعنی در 1 ثانیه 30 فریم رو پخش یا play میکند .
3:PAL :سرعت پخش این سیستم 25 فریم بر ثانیه(25fps) میباشد یعنی در 1 ثانیه 25 فریم رو پخش یا play میکند .
NTSC : National Television Standards Committee در کشورهای آمریکای شمالی و جاپان مورد استفاده قرار میگیرد. PAL :Phase Alternate Line در کشورهای اروپایی و اکثر کشور های آسیایی مورد استفاده قرار میگیرد .
